تبلیغات
یاس های وحشی
یاس های وحشی
هرگز باور نمیكنم كه سال های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد،چه خیال انگیز و جان بخش است اینجا نبودن...

تو با قلب ویرانه من چه کردی

ببین عشق دیوانه من چه کردی

در ابریشم عادت آسوده بودم

تو با حال پروانه من چه کردی

ننوشیده از جام چشم تو مستم

خمار است میخانه من چه کردی

مگر لایق تکیه دادن نبودم

تو با حسرت شانه من چه کردی

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی

سفر کرده، با خانه من چه کردی

جهان من از گریه است خیس باران

تو با سقف کاشانه من چه کردی




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 28 بهمن 1394 توسط SADEGH


محبس خویشتن منم ، از این حصار خسته ام 
 من همه تن انا اللحقم ،‌ کجاست دار ، خسته ام

 در همه جای این زمین ، همنفسم کسی نبود 
 زمین دیار غربت است ،‌ از این دیار خسته ام

کشیده سرنوشت من به دفترم خط عذاب 
از آن خطی که او نوشت به یادگار خسته ام

 در انتظار معجزه ، فصل به فصل رفته ام 
هم از خزان تکیده ام ، هم از بهار خسته ام

 به گرد خویش گشته ام ، سوار این چرخ و فلک
بس است تکرار ملال ،‌ ز روزگار خسته ام

دلم نمی تپد چرا ، به شوق این همه صدا 
 من از عذاب کوه بغض ، به کوله بار خسته ام

 همیشه من دویده ام ، به سوی مسلخ غبار 
از آنکه گم نمی شوم در این غبار ، خسته ام

به من تمام می شود سلسله ای رو به زوال 
 من از تبار حسرتم که از تبار خسته ام

قمار بی برنده ایست ، بازی تلخ زندگی
چه برده و چه باخته ،‌ از این قمار خسته ام

 گذشته از جاده ی ما ، تهی ترین غبار ها 
از این غبار بی سوار ،‌ از انتظار خسته ام

همیشه یاور است یار ،‌ ولی نه آنکه یار ماست 
 از آنکه یار شد مرا دیدن یار ، خسته ام

 




نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 12 شهریور 1394 توسط SADEGH
حفظ کن فاصله را تا به تو عادت نکنم
 به زن ِ توی غزل هات حسادت نکنم
 حرف ها دارم وُ یک عمر نباید بزنم
 طبق معمول برو زود، که فرصت نکنم

 طبق معمول عذابم بده تا شک نکنم
 عاجزم، پیش تو احساسِ شهامت نکنم
 زندگی بیشتر از ظرفیتم طول کشید …
 دور کن اسلحه را تا که حماقت نکنم !

 با خودم قهرم وُ تصمیم گرفتم دیگر-
 از همین ثانیه با آینه صحبت نکنم
 شازده* ! پیش تو وُ اینهمه آدم تنهام
 در زمین کاش از امروز اقامت نکنم


 آسمانی تر از آنی که کنارت باشم
 حفظ کن فاصله را تا به تو عادت نکنم



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 20 مرداد 1394 توسط SADEGH
چه دشوار است سر بر شانه ی ِ دیوار بگذارم
 بلرزد دستم از گریه، به لب سیگار بگذارم
 به درد آید دلم از بی تو بودن های ِ این دنیا
 دو پلکم را بهم با اشک، بالاجبار بگذارم

 بهار از راه برگردد خوشآمدگو شوم با شوق
 به روی ِ صندلی پیراهن ِ گلدار بگذارم
 تو مهمانم شوی و من پذیرایی کنم از تو
 بریزم چای و قلیان ِ دو سیبی بار بگذارم

 کنار ِ شمس تو بنشینم و با شعر ِ مولانا
 به دستی جام و دستی نیز زلف ِ یار بگذارم*
 گله بسیار اما تا نرنجی بیش از این از من
 زبان بر شکوه ها خاموش و بی گفتار بگذارم


 تو برخیزی بگویی وقت ِ رفتن هست و من با بغض
 بگویم نه، بنای ِ خاهش و اصرار بگذارم
 بخندی و بگویی باز می آیی به خاب ِ من
 به دستت دست ِ بدرود از سر ِ ناچار بگذارم

 چه باید کرد وقتی رفته باشی، غیر از اینی که
 به خاک ِ پای ِ تو پیشانی ِ تبدار بگذارم
 امان از تار ِ موی ِ مانده بر جای ِ غمآوازت
 امان از لحظه ای که پنجه بر این تار بگذارم

 چقدر از آه برخیزم برایت اشک بنویسم
 چقدر آخر بگو امضا بر این طومار بگذارم
 دوباره شب شد و مانند ِ هر شب جای ِ تو خالی ست
 چه دشوار است سر بر شانه ی ِ دیوار بگذارم



نوشته شده در تاریخ شنبه 10 مرداد 1394 توسط SADEGH
گاه باید فقط آرام از آنجا بروی
 بِگذاری دل و دل واپس فردا بروی
 سیل اندوه بیاید همه امواج بلا
 ببری قایق و تا آخر دریا بروی

 بروی چَشم ببندی به خودت، خاطره هات
 مرد باشی و بسوزی، تك و تنها بروی
 اشک را بغض کنی رعشه بگیرد بدنت
 لب بدوزی و ولی غرق تمنّا بروی

 او غزل باشد و لبریز تو هر قافیه اش
 شاعرش باشی و با این همه حالا بروی
 حس مجنون ببری با دل پُر پیشکش و
 خالی از عاطفه ی سنگی لیلا بروی


 در سکوت نفس سرد دلش، از سر درد
 حسّ فریاد شوی لال و شکیبا بروی
 عاشقی درد قشنگی ست ولی مجبوری
 پا گُذاری به دلت آخر و رسوا بروی



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 30 تیر 1394 توسط SADEGH
تنهاتر از شمعی که از کبریت می ترسد
 غمگین تر از دزدی که از دیوار افتاده
 بی اعتنا پاکت کنند از زندگی، مثلِ
 خاکستر سردی که از سیگار افتاده

 بی تو دلم می افتد از من...باز می خشکد
 مثل کلاغی مرده که از سیم می افتد
 این روزها هربار که یاد تو می افتم
 یک خطّ دیگر روی پیشانیم می افتد...

 می خواهی از من رو بگیری، دورتر باشی
 مانند طفلی مرده می پیچم به آغوش ات
 سر درد می گیری و من تکرار خواهم شد
 مانند یک موسیقی غمناک در گوش ات...

 بی تو تمام کوچه ها سرد است...تاریک است
 انگار خورشید این حدود اصلن نتابیده
 تو نیستی و زندگی انگار تعطیل است
 تو نیستی و ساعت این شهر خوابیده

 تو نیستی و خاطراتی شور در چشمم
 چون ماهیان مرده ای در رود ...می پیچند
 تکرارها من را شبیه زخم می بندند
 سیگارها من را شبیه دود می پیچند...

 بی تو شبیه ساعتی بی کوک، می خوابم
 در لحظه هایی که برای شعر گفتن نیست
 در خانه ای که پرده هایش بی تو تاریک است
 در خانه ای که لامپ هایش بی تو روشن نیست...




نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 25 تیر 1394 توسط SADEGH
منتظر مانده ام آهوی گریزان برسد
 حسّ آرامش این ذهن پریشان برسد
 دلخوشم از نفس عشق زلیخای صبور
 یوسفش آخر هر قصّه به کنعان برسد

 فالگیری کف من دیده پس از رفتن‌ تو
 گفته آن گم شده آهوی غزل خوان برسد
 ترسم این است فقط قافیه ها تنگ شود
 آخر این غزل و قصّه به حرمان برسد

 یا كه در باغ پر از وسوسه ی میوه ی عشق
 غنچه ای وا نشده ظلم زمستان برسد
 ترسم این است كه در حاشیه ها گم بشوم
 خبر گم شدن بنده به سلطان برسد


 داستان من و رویای دویدن پی تو
 ته یک کوچه ی بن بست به پایان برسد
 ترسم این است فقط دیرتر از این نشود
 قسمت قلب ترک خورده به شیطان برسد

 منتظر مانده ام اینجا بِبرد معجزه ات
 گره از بغض گلو بارش باران برسد



نوشته شده در تاریخ شنبه 20 تیر 1394 توسط SADEGH
بیا تقسیم کن این فرصت ِ دیدار را با من
 بغل کن زیر ِ باران عطر ِ گندمزار را با من
 خدا فندک که زد با آذرخشش، پک بزن سنگین
 اگر شد دود کن یک نخ دو نخ سیگار را با من

 اجاق از آتش ِ دل کرده ام برپا برای ِ چای
 تماشا کن بخار ِ قوری ِ گلدار را با من
 بخند و خانه را نقاشی از رنگ ِ لبانت کن
 پر از رزهای ِ قرمز کن در و دیوار را با من

 از آن صندوق ِ شاه عباسی ات آیینه را بردار
 بخان ابروی ِ عشق الدوله ی ِ قاجار را با من
 سلامت باد ِ عمر ِ رفته لبهامان به روی ِ هم
 بنوش این پیک ِ از مستانگی سرشار را با من

 شلال ِ گیسوان ِ باد امضا کرده را وا کن
 شبانه در میان بگذار این طومار را با من
 اگرچه عادتت نامهربانی بوده از اول
 بیا و مهربانی کن همین یک بار را با من

 خداحافظ نگو که بی تو خیلی زود می میرم
 نرو از پیش ِ من هرگز، نکن این کار را با من



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 15 تیر 1394 توسط SADEGH
مثل آن چایی که می چسبد به سرما بیشتر
با همه گرمیم... با دل های تنها بیشتر !.

درد را با جان پذیراییم و با غم ها خوشیم
قالی کرمان که باشی، می خوری پا بیشتر !

بَم که بودم فقر بود و عشق، اما روزگار
زخم غربت بر دلم آورد این جا بیشتر …

هر شبِ عمرم به یادت اشک می ریزم ولی
بعدِ حافظ خوانیِ شب های یلدا بیشتر …

رفته ای... اما گذشتِ عمر تاثیری نداشت
من که دلتنگ توام امروز... فردا بیشتر …

زندگی تلخ است از وقتی که رفتی تلخ تر
بغض جانکاه است، هنگام تماشا بیشتر

هیچ کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید
هر قدر یعقوب تنها شد، زلیخا بیشتر …

بر بخارِ پنجره یک شب نوشتی: عاشقم
خون شد انگشتم بر آجر حک کنم:
ما بیشتر …




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 10 تیر 1394 توسط SADEGH
ﻟﯿﻠﯽ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻭ ﮐﻦ
ﻟﺐ ﻭﺍ ﮐﻦ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﺑﺰﻥ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﻦ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ،ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ،ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺟﺎﻥ ﮐﻨﺪﻥ ﻣﻦ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ
ﻟﯿﻠﯽ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺩَﻡِ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺩ ﺷﻮﻡ
ﻟﯿﻠﯽ ﻣﭙﺴﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﻡ
ﻟﯿﻠﯽ ﺑﻨﺸﯿﻦ،ﺳﯿﻨﻪ ﻭ ﺳﺮ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﻭ ﺧﻮﻧﺎﺏِ ﺟﮕﺮ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻫﻨﻢ ﻣﯽ ﺭﻗﺼﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻫﻨﻢ ﻣﯽ ﺭﻗﺼﺪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﯽ
ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﺍﻡ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ،ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻖِ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺧﻢ ﮐﻨﯽ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺰﻧﺪ
ﭘﻠﮑﯽ ﺑﺰﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﺁﺧﺮ ﯾﺰﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻐﺾ ﮐﻨﯽ،ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻩ ﮐِﺸﯽ،ﺑﻨﺪِ ﺩﻟﺶ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﻮﺩ
ﺍِﯼ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ،ﺧﻮﺍﻫﺮِ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﮕﻮ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩ،ﺑﮕﻮ
ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻫﺎ ﺳﻮﺧﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮِ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻍِ ﺗﻮ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﯽ ﺳﺖ
ﺍَﺑﯿﺎﺕِ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﯾﺰ
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩِ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﯾﺰ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺯﺧﻢِ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﻣﺮﺍ ﭘﯿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﭘِﭻ ﭘِﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﯿﺴﺖ،ﺭﻫﺎﯾﻢ ﺑﮑﻨﯿﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ،ﺭﻫﺎﯾﻢ ﺑﮑﻨﯿﺪ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻣﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﯼ ﺍﻃﻔﺎﻝِ ﮐﻬﻨﺴﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﻟَﺖ ﻭ ﭘﺎﺭَﻡ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮﺩ،ﺑﻪ ﺩﺭَﮎ
ﺍﺻﻼ ﺑﺮﻭﺩ ﺍﯾﺪﺯ ﺑﮕﯿﺮﺩ،ﺑﻪ ﺩﺭَﮎ
ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪِ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻨﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺰﻧﻢ
ﺣﺮﻓﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ،ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳَﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻡ،ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮِ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺍﻡ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼِ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻦِ ﺣَﺮﻡ ﺗﮑﻪ ﭘﺮﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﻫﻨﺮ،ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻣﻦ ﺯﯾﺴﺘﻨﻢ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﯾﮏ ﺗﻮ،ﻭﺳﻂ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﮐﻨﯿﺪ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﮐﻨﯿﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺷﮑﺮ ﮔﺬﺍﺭﻡ،ﺑﺮﻭﯾﺪ
ﻣﺎﻝِ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﺑﺮﻭﯾﺪ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﻢ ﺩﻟﮕﯿﺮﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﺪ ﺟﻮﺧﻪ ﺭﺍ،ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﯾﮏ ﻣﺮﺩِ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﯾﮏ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﺸﻢِ ﺗﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺁﺑﺎﺩ،ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﯾﮏ ﺳﮓِ ﭘﺎﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪِ ﺁﻭﺍﺭ ﺍﮔﺮ ﺟﻐﺪ ﻣﻨﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﭘﺮﭘﺮ ﺑﺰﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺟﻐﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﺪﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﯾﮏ ﻣﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺳﮓ ﻭﻟﮕﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﮔﺮ ﺯﻫﺮ ﻣﻬﯿﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﯼ ﻭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﭘﯿﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺁﺭﺍﯾﺶ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺍِﯼ ﺭﻭﺡ، ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺍﻡ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺍﺏِ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﺍﻡ
ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻡ ﻭ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻧﺪ
ﺑﺮ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺑﻢِ ﺑﺎﻍ،ﻗﻠﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺗﺼﻮﯾﺮِ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﺮﮒ ﺗَﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺳﻘﻒ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﮑﻦ،ﺍﯾﻦ ﺍَﻟَﮏ ﺁﻭﯾﺨﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻬﺎﻥِ ﺩﮔﺮﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥِ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻧﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥِ ﺩﻋﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻢ ﻧﮑﻨﺪ
ﻣﻦ ﭘﺎﯼ ﺑﺪﯼ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﻣﻦ ﭘﺎﯼ ﺑﺪﯼ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﯼ ﺁﻥ ﭼﺸﻢِ ﺳﯿﺎﻫﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﯼ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺳﻮﺳﻮ ﺑﺰﻧﯽ، ﺷﻬﺮ ﭼﺮﺍﻏﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﺮﺧﯽ ﺑﺰﻧﯽ،ﺁﯾﻨﻪ ﺑﻨﺪﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻟﺐ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﯽ،ﺁﺗﺸﯽ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺍﯼ
ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﯽ،ﺩﻫﮑﺪﻩ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯼ
ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺒﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﻧﻢ ﺑﺰﻧﯽ
ﮔﺎﻫﯽ ﺳَﺮﮐﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﻮﻧﻢ ﺑﺰﻧﯽ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻩِ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐُﺸﺘﯽ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺷﮑﺎﺭ،ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐُﺸﺘﯽ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺷﮑﺎﺭ،ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ
ﻣﻦ ﺟﺎﻥ ﺩﻫﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ،ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﯼ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒِ ﺗﻮ ﺟﺰ ﺩﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺟﺰ ﻭﺍﮊﻩ ﯼ ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﻢ ﻟﻄﻔﯽِ ﺩﻧﯿﺎﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ
ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﻡ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺲِ ﻫﻤﻨﺎﻡِ ﺗﻮ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺷﺪﻡ
ﺍِﯼ ﺗُﻒ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥِ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻏﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍِﯼ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺑﯽ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﯾﺎﺩﺵ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ،ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻮﺵِ ﺷﻤﺎ
ﺍِﯼ ﻧﻨﮓ ﺑﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺁﻏﻮﺵِ ﺷﻤﺎ
ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺍﺳﺖ
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗَﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻨﺶ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﮔﻠﻢ
ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﮔﻠﻢ



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 2 تیر 1394 توسط SADEGH


بغل کن بالشت را  ، بعد از این او بر نمی گردد


بهار مملو از  گل های شب بو  برنمی گردد


خودت دستی بکش روی سر ت ، خود را نوازش کن


سر انگشتی که میزد  شانه بر مو بر نمی گردد


دلت  پر می کشد میدانم اما چاره تنهاییست


به این دریاچه دیگر تا ابد قو بر نمیگردد


ببندی یا نبندی سبزه ها را بعد از این روبان


نگاه گوشه ی قابش به این سو بر نمی گردد


هوا غمگین،نفس خسته، در و دیوار لب بسته


سکوت خانه سنگین و هیاهو بر نمی گردد


گذشت آن خاطرات و آن حیاط و شمعدانی ها


هوای  عصر و تخت و چای لیمو بر نمی گردد


همیشه آخر این فیلم ، جای یک نفر خالیست


به صحنه قیصری با   زخم چاقو    بر نمی گردد


نوشتی تا "خداحافظ" به روی شیشه های مه


خدا هم گریه کرد  از جمله ی "او بر نمی گردد"




نوشته شده در تاریخ شنبه 30 خرداد 1394 توسط SADEGH
کدوم عید وقتی قراره نیای کدوم عید
بهاری شدن کاره آسونیه نگاه کن چقد خونه بارونیه
دمه عیده اما پریشونیام به اندازه ایه که نمیدونیه
نه میتونم از عید چیزی بگم نه میخوام که تبریکیو بشنوم
یه نوروز دیگه داره میرسه تا من بیشتر از این بریزم به هم
بدونه تو و دستایه مهربونو نگاه ماهت چه عیدی
حالا که قراره دوباره به چشمام نیفته نگاهت چه عیدی
چه تحویله سالی تا وقتی که حالی
ندارم برایه یه لبخنده ساده
چه شوقی چه ذوقی حدوده یه عمره
که احساسه خوبی بهم دست نداده



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 26 اسفند 1393 توسط SADEGH
ﻗﺼﺪﻡ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩ.. 
                          ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ...
                       ﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺕ...
             
   ﻗﺼﺪﻡ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺑﻮﺩ...
                        ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ...
                         ﻧﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ...
                 
    ﻗﺼﺪﻡ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻮﺩ...
                           ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ...
                       ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺖ...
                  
  ﻗﺼﺪﻡ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ...
                        ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺖ...
                       ﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺖ..



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 اسفند 1393 توسط SADEGH
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﯾﻢ! ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻫﻤﻨﮕﺎﻩ، ﻫﻤﺒﻐﺾ ﻭ ﻫﻤﺼﺪﺍ، ﻫﻤﭙﺎ ﻭ
ﭘﺎ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ... ﺗﻮ ﺍﻣﺎ ﺩﻟﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ! ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﺐِ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ
ﻣﯽﭼﯿﻨﻢ ﺗﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪﮔﯿﺮ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ‏«ﺁﺩﻡ ‏» ﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥِ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺩﻣﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﯿﻢِ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻋﻼﻗﻪ، ‏« ﺭﻓﺘﻦ ‏» ﺳﻬﻢِ
ﺳﺎﺩﮤ ﺗﻮ ﺷﺪ ﻭ ‏« ﻣﺎﻧﺪﻥ ‏» ﺳﻬﻢِ ﺩﺷﻮﺍﺭِ ﺩﺳﺖﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﻣﻦ .
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻧﻪ ﮔﻼﯾﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﻧﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﻧﻤﻨﺎﮐﯽ
ﮐﺎﻏﺬ، ﺭﺍﺿﯽ ﺑﻪ ﺭﺿﺎﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩِ ﻃﻨﯿﻦِ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﯾﻢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯾَﻢ ﻣﯽﻣﯿﺮﻡ . ﯾﮏ ﭘﺎ
ﺑﻪ ﺭﺍﻩِ ﺭﺅﯾﺎ ﻭ ﯾﮏ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ . ﺧﻮﺍﺑﮕﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﺸﯿﻦ .
ﻫﻤﯿﻦ!
ﺣﺎﻻ، ﺑﯽﺑﯽِ ﺑﺎﻻ ﻧﺸﯿﻦِ ﻣﻦ!
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺮﺑﻪﻫﺎ ﺷﺎﺥ ﻣﯽﺯﺩﻧﺪ، ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺷﮏِ
ﺗﻤﺴﺎﺡﻫﺎ ﺗَﻪ ﻧﮑﺸﯿﺪﻩ، ﺁﺧﺮِ ﻗﺼﻪ ﺭﻭ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺯﻏﺎﻝِ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﯼ
ﻏﺰﻝ ﺳﻮﺯ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ .
ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮ! ﺑﯽﺑﯽِ ﺑﺎﺭﺍﻥ!
ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺑﺮﮒﻫﺎﯼ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ :
ﺁﺑﯽﺗﺮﯾﻦ ﺁﺑﯽِ ﺩﻧﯿﺎ،
ﻫﻤﯿﻦ ﺁﺳﻤﺎﻥِ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼِ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ



نوشته شده در تاریخ شنبه 16 اسفند 1393 توسط SADEGH

این سکوت و این هوا و این اتاق .. شب به شب به خاطرم میاردت
توی این خونه هنوزم یه نفر ..  نمیخواد باور کنه نداردت 

نمیخواد باور کنه تو این اتاق .. دیگه ما با هم نفس نمیکشیم
زیر لب یه عمر میگه با خودش .. ما که از همدیگه دست نمیکشیم 

به هوای روز برگشتن تو  .. سر هر راهی نشونه میکشه
با تمام جاده های رو زمین .. رد پاتو سمت خونه میکشه 

من دارم هر روزمو بدون تو .. با تب یه خاطره سر میکنم
با خودم به جای تو حرف میزنم .. خودمو جای تو باور میکنم 

توی این خونه به غیر از تو کسی .. دلشو با من یکی نمیکنه
من یه دیوونم که جز خیال تو .. کسی با من زندگی نمیکنه 

تو سکوت بی هوای این اتاق .. شب به شب به خاطرم میارمت
خودمم باور نمیکنم ولی .. دیگه باورم شده ندارمت




نوشته شده در تاریخ سه شنبه 12 اسفند 1393 توسط SADEGH
اﺳﺘﺎﺩ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺗﺎ 47 ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻣﺠﺮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻋﺸﻖ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺍﺵ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ...
در دوران ﺟﻮانی ﻭﻗﺘﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ ﻣﯿﺮﻩ، ﺑﻬﺶ ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺩ ﻣﯿﺪﻥ ﭼﻮﻥ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ !!!
ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺘﯽ یک ﺭﻭﺯ، ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ی دوران ﺟﻮانیش ﺭﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺵ و ﺑﭽﻪ ی 
بغلش ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ این شعر رو ﻣﯿﮕﻪ:

ﺳﺮ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﮔﺮﻭ ﺑﻮﺩ ﺳﺮﻡ
ﺗﻮ ﺷﺪﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﭘﯿﺮﯼ؛ﭘﺴﺮﻡ
ﺗﻮ ﺟﮕﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺷﯿﺮ ﺑﺮﯾﺪﯼ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻦ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺟﮕﺮﻡ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻧﺮﺍﻧﺪﻡ ﺑﻪ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻫﻮﺳﯽ
ﻫﻮﺱ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﻡ
ﭘﺪﺭﺕ ﮔﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺯﺭ ﻭ ﺳﯿﻢ ﻓﺮﻭﺧﺖ
ﭘﺪﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺴﻮﺯﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﭘﺪﺭﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻋﺠﺒﺎ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺮﺯﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺳﯿﻢ ﻭ ﺯﺭﻡ
ﺳﯿﺰﺩﻩ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺳﯿﺰﺩﻫﻢ ﮐﺰ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﻡ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻭ ﺩﺭﺵ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻨﻢ ﻋﻬﺪ ﻗﺪﯾﻢ
ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪﯼ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﮔﺬﺭﻡ



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 22 بهمن 1393 توسط SADEGH
روی قبرم بنویسید به یک خط درشت...

حسرت دیدن دلدار مراآخر کشت...

بنویسید کسی گریه برایم نکند...

چون که خوردم زهمه خنجرآلوده زپشت...

بنویسید کسی گل نگذارد اینجا...

جزگلم هیچ گلی بوی ندارد اینجا...

شمع آرید که باسوختنش بر قبرم...

خودبسوزد وزدل اشک ببارد اینجا...

بنویسید دراین قبرکسی رفته بخواب...

که شده آرزوهایش همگی نقش برآب...

درپی یار روان بود ولیکن افسوس...

یاراو بود خیالی فقط ازجنس سرآب...

بنویسید توقف نکند هیچ کسی...

نشود هیچ کسی مدعی همنفسی...

زنده بودم به خدا هرچه کشیدم فریاد...

نه کسی بود دراین شهرنه فریاد رسی...

بنویسید فقط روی مزارم ای داد...

خانه ی غصه شود تابه قیامت آباد...

پشت برقلب غریبه ننمود تا آخر عاقبت...

 شد ز وفاداری غمها دلشاد...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 16 آذر 1393 توسط SADEGH
برای تو
برای آرزوهایت
برای من
برای دردهایم
ای کاش
خدا کاری کند...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 25 آبان 1393 توسط SADEGH
هواتو
 از سرم بیرون نکردم
تو تنها حسرت من رو زمینی...



نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 15 آبان 1393 توسط SADEGH
ما چون ز دری پای کشیدیدم ، کشیدیم
امید زهرکس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 5 آبان 1393 توسط SADEGH

با چی خالی کنم هر شب یه بغضی قد یه کوهُ
شبایی که بغل کردم یه قاب عکس بی روحُ
کجایی که ببینی من چه دردی میکشم بی تو
چه زجری میشکم وقتی میبینم جای خالیتو..

تو رفتی خاطرات تو
رفیق ِ اشک چشمامن
در و دیوار این خونه غریبی میکنن با من
یه دریا بودی و چشمم حریف بغض دریا نیستی
تو اونقدر دور رفتی که ازت
یکــ قطره پیدا نیست..

کجــایی .. که ببینـی
من چقدر دل خسته و تنهام
ببیـنـی ، زندگی بی تـو
داره جون میده رو دستام


♫♫♫

منو تو ما شده بودیم عذابم میده من بودن
با داغ ِ دوری از دستات یه عمری تن به تن بودن
دلم میگیره از تقدیر که دور از هم رهامون کرد
اگه قسمت جدایی بود واسه چی آشنامون کرد..

کجــایی .. که ببینـی
من چقدر دل خسته و تنهام
ببیـنـی ، زندگی بی تـو
داره جون میده رو دستام




نوشته شده در تاریخ یکشنبه 20 مهر 1393 توسط SADEGH
زندگی همیشه آن قصه ی یک خطیِ در کتاب ها نیست

گاهی کلاف سردرگمی می شود که هر رشته اش را هزار سـراست !

گذاشتن و گذشتن گاهی از مردن سخت تر!

وقتی ندانی چه را باید گذاشت و برای چه ؟ باید گذشت !

سالها دست دست می کردم برای از تو دور شدن!

همان دست هایی را که به لمس دست هایت بیش تر از جیب های خودم عادت داشتند

آنچه تمام شدنی است ...آرام یا ناگهان ؛ اما به پایان می رسد!

وقت رفتن که برسد چند عکس و مُشتی خاطره مانع هیچکس نخواهد شـد

حرف از گذشته نمی زنم دیگر وقتی حال ما به هم نمی آید

کلاه آینده را باید سفت چسبید

تقصیر برگ ها چیست اگر هیچ شاخه کجی به اعتبار ریشه اش صاف نمیشود!

زندگی سرنوشت ناگزیری ست همیشه باید کند!

یک روز زخم را یک روز جان را و دیری نمی گذرد که دل را

گاهی برای دور شدن باید نزدیک شد

سالها دست دست می کردم برای از تو دور شـدن!

حالا اما ؛ مثل یک عزیز مثل یک کتاب تو را می بندم

می بوسم و با احترام گوشه ی طاقچه ی روزهایم میگذارم اما فکـر می کنم

هرهنــوز روز...

وقتی می دانی بعضی اتفاقها "دیگر" نمی افتنـد یک سری روز ها "دیگر" برنمی گردند و حتی اتفاقی در خیابان ؛

بعضی آدم ها را " دیگر" نمیبینی! دلــت می لرزد نکند دیگر نتوان دوست داشت؟

نکند دیگر نتوان از ته دل خندید؟




نوشته شده در تاریخ شنبه 8 شهریور 1393 توسط SADEGH
ای پرنده به کجا؟ قدر دگر صبر بکن

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

باش با دست خودت آینه را پاک بکن

نکند آینه دل گیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را می بارد

خنده کن عشق نمک گیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود... بعد برو...



نوشته شده در تاریخ شنبه 13 اردیبهشت 1393 توسط SADEGH
به سلامتی خودم که حرفای دلم رو به کسی نگفتم . . .

به سلامتی خودم که کوه درد بودم ولی دم نزدم . . .

به سلامتی تنهایی هام که اصلا دوستشون نداشتم . . .

به سلامتی آرزوهایی که نتونستم لمسشون کنم . . .

به سلامتی عشقی که طالعش به اسم من نبود ولی هنوز دوسش دارم . . .

به سلامتی شب هایی که توی تنهایی گریه کردم ولی نمیدونستم برای چی ؟

به سلامتی عشقم که از پشت خنجر زد و رفت . . .

سلامتی من . . .

سلامتی تویی که الان اینارو خوندی و یاد عشقت افتادی . . .

به سلامتی تویی که الان دلت گرفت . . .



نوشته شده در تاریخ جمعه 2 اسفند 1392 توسط SADEGH
سیگار نمی کشم
نه اینکه نکشیده ام
آخرین بار که روبه رویم چشمهایش را بست
آخرین نخ را کشیدم
بعد ترک کردم
او را
خاطراتش را
و سیگار را
تمام آنچه را که آرامم می کرد



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 16 دی 1392 توسط SADEGH
دلم برای تو...آیا دل تو هم تنگ است؟!

صدای هق هقِ... گویا دل تو هم تنگ است!


ببین! نمی شود این قدر دور بود از هم!

بیا... قبول... بفرما! دل تو هم تنگ است!


من از مسافت این جاده ها نمی ترسم

اگر بدانم آنجا دل تو هم تنگ است


اگر بدانم گاهی به یاد من هستی

و چند ثانیه حتی دل تو هم تنگ است-


پرنده می شوم اما... نمی پرم بی تو

پرنده می شوم و تا دل تو هم تنگ است-


برای تو پر پرواز می شوم حتی

اگر در آن سر دنیا دل تو هم تنگ است!


اگر در آن سر دنیا...اگر در آن دنیا...

اگر بدانم هرجا دل تو هم تنگ است-


بدون مکث می آیم که باورت بشود

دلم برای تو...حالا دل تو هم تنگ است؟!



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 6 آذر 1392 توسط SADEGH
وقتی شکسته اطلسی
وقتی گرفته آسمون
وقتی که تنهایی شده تنها شریک خونمون
وقتی نگاه روشنت حالا غریبه با چشام
دیگه نه اسمت یادمه نه دیگه عشقت رو می خوام
می ترسه بی تو گم شدن
بی رده پا و بی نشون
باید گذشت از باورت
باید رها شد نیمه جون
میترسه تنهایی و غم
باید تو رویا ها نشست
باید به روی عاشقی چشم های دلتنگی و بست!



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 5 آذر 1392 توسط SADEGH
نیستی و
اتفاق های تلخ ساده می افتد
نیستی و
ترس های کوچک،بزرگ می شود...
و مهم نیست چند شنبه است
و مهم نیست ساعت چند است...
چه احمقانه زنده ام
چه وحشیانه نیستی
چه عاشقانه بود عمر من
چه زخم روزمره ای...



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 8 آبان 1392 توسط SADEGH
می نوشم ...



نه چای نیست...


قهوه هم نیست...


حتی شوکران هم نیست


اما تلخ است...


تلخ تر از آنچه تصورش را کنی...


سالها قهوه ها را تلخ نوشیدم...


چای را هم...


من اینبار ثانیه های دور از او را می نوشم و نفس میکشم


و این تلخ... فرق دارد...



این تلخ جان فرساست...



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 8 آبان 1392 توسط SADEGH
بعد از تو خوراکم "ریتالین"است....
تا نبینم کابوس لحظه ی رفتنت را...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 5 آبان 1392 توسط SADEGH
(تعداد کل صفحات:7)      1   2   3   4   5   6   7