تبلیغات
یاس های وحشی - با پای خودم می روم این بار...گلم...
یاس های وحشی
هرگز باور نمیكنم كه سال های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد،چه خیال انگیز و جان بخش است اینجا نبودن...
ﻟﯿﻠﯽ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻭ ﮐﻦ
ﻟﺐ ﻭﺍ ﮐﻦ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﺑﺰﻥ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﻦ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ،ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ،ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺟﺎﻥ ﮐﻨﺪﻥ ﻣﻦ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ
ﻟﯿﻠﯽ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺩَﻡِ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺩ ﺷﻮﻡ
ﻟﯿﻠﯽ ﻣﭙﺴﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﻡ
ﻟﯿﻠﯽ ﺑﻨﺸﯿﻦ،ﺳﯿﻨﻪ ﻭ ﺳﺮ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﻭ ﺧﻮﻧﺎﺏِ ﺟﮕﺮ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻫﻨﻢ ﻣﯽ ﺭﻗﺼﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻫﻨﻢ ﻣﯽ ﺭﻗﺼﺪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﯽ
ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﺍﻡ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ،ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻖِ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺧﻢ ﮐﻨﯽ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺰﻧﺪ
ﭘﻠﮑﯽ ﺑﺰﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﺁﺧﺮ ﯾﺰﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻐﺾ ﮐﻨﯽ،ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻩ ﮐِﺸﯽ،ﺑﻨﺪِ ﺩﻟﺶ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﻮﺩ
ﺍِﯼ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ،ﺧﻮﺍﻫﺮِ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﮕﻮ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩ،ﺑﮕﻮ
ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻫﺎ ﺳﻮﺧﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮِ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻍِ ﺗﻮ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﯽ ﺳﺖ
ﺍَﺑﯿﺎﺕِ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﯾﺰ
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩِ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﯾﺰ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺯﺧﻢِ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﻣﺮﺍ ﭘﯿﺮ ﮐﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﭘِﭻ ﭘِﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﯿﺴﺖ،ﺭﻫﺎﯾﻢ ﺑﮑﻨﯿﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ،ﺭﻫﺎﯾﻢ ﺑﮑﻨﯿﺪ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻣﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﯼ ﺍﻃﻔﺎﻝِ ﮐﻬﻨﺴﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﻟَﺖ ﻭ ﭘﺎﺭَﻡ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮﺩ،ﺑﻪ ﺩﺭَﮎ
ﺍﺻﻼ ﺑﺮﻭﺩ ﺍﯾﺪﺯ ﺑﮕﯿﺮﺩ،ﺑﻪ ﺩﺭَﮎ
ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪِ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻨﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺰﻧﻢ
ﺣﺮﻓﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ،ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳَﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻡ،ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮِ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺍﻡ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼِ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻦِ ﺣَﺮﻡ ﺗﮑﻪ ﭘﺮﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﻫﻨﺮ،ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻣﻦ ﺯﯾﺴﺘﻨﻢ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﯾﮏ ﺗﻮ،ﻭﺳﻂ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﮐﻨﯿﺪ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﮐﻨﯿﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺷﮑﺮ ﮔﺬﺍﺭﻡ،ﺑﺮﻭﯾﺪ
ﻣﺎﻝِ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﺑﺮﻭﯾﺪ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﻢ ﺩﻟﮕﯿﺮﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﺪ ﺟﻮﺧﻪ ﺭﺍ،ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﯾﮏ ﻣﺮﺩِ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﯾﮏ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﺸﻢِ ﺗﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺁﺑﺎﺩ،ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﯾﮏ ﺳﮓِ ﭘﺎﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪِ ﺁﻭﺍﺭ ﺍﮔﺮ ﺟﻐﺪ ﻣﻨﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﭘﺮﭘﺮ ﺑﺰﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺟﻐﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﺪﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﯾﮏ ﻣﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺳﮓ ﻭﻟﮕﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﮔﺮ ﺯﻫﺮ ﻣﻬﯿﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﯼ ﻭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﭘﯿﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺁﺭﺍﯾﺶ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺍِﯼ ﺭﻭﺡ، ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺍﻡ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺍﺏِ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﺍﻡ
ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻡ ﻭ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻧﺪ
ﺑﺮ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺑﻢِ ﺑﺎﻍ،ﻗﻠﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺗﺼﻮﯾﺮِ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﺮﮒ ﺗَﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺳﻘﻒ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﮑﻦ،ﺍﯾﻦ ﺍَﻟَﮏ ﺁﻭﯾﺨﺘﻨﯽ ﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻬﺎﻥِ ﺩﮔﺮﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥِ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻧﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥِ ﺩﻋﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻢ ﻧﮑﻨﺪ
ﻣﻦ ﭘﺎﯼ ﺑﺪﯼ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﻣﻦ ﭘﺎﯼ ﺑﺪﯼ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﻟﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﯼ ﺁﻥ ﭼﺸﻢِ ﺳﯿﺎﻫﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﯼ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺳﻮﺳﻮ ﺑﺰﻧﯽ، ﺷﻬﺮ ﭼﺮﺍﻏﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﺮﺧﯽ ﺑﺰﻧﯽ،ﺁﯾﻨﻪ ﺑﻨﺪﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻟﺐ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﯽ،ﺁﺗﺸﯽ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺍﯼ
ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﯽ،ﺩﻫﮑﺪﻩ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯼ
ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺒﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﻧﻢ ﺑﺰﻧﯽ
ﮔﺎﻫﯽ ﺳَﺮﮐﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﻮﻧﻢ ﺑﺰﻧﯽ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻩِ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐُﺸﺘﯽ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺷﮑﺎﺭ،ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐُﺸﺘﯽ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺷﮑﺎﺭ،ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ
ﻣﻦ ﺟﺎﻥ ﺩﻫﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ،ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﯼ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒِ ﺗﻮ ﺟﺰ ﺩﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺟﺰ ﻭﺍﮊﻩ ﯼ ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﻢ ﻟﻄﻔﯽِ ﺩﻧﯿﺎﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ
ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﻡ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺲِ ﻫﻤﻨﺎﻡِ ﺗﻮ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺷﺪﻡ
ﺍِﯼ ﺗُﻒ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥِ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻏﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍِﯼ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺑﯽ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﯾﺎﺩﺵ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ،ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻮﺵِ ﺷﻤﺎ
ﺍِﯼ ﻧﻨﮓ ﺑﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺁﻏﻮﺵِ ﺷﻤﺎ
ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺍﺳﺖ
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗَﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻨﺶ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﮔﻠﻢ
ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﮔﻠﻢ



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 2 تیر 1394 توسط SADEGH